mlodedrwale

Witam! W dzisiejszym odcinku zajmiemy się przeróbką KITowego obiektywu Canona (Canon 18-55 mm EF-S f/3.5-5.6 IS II) na bardzo fajny i wygodny obiektyw macro!

Dość popularnym a za razem tanim i dobrym sposobem na zwiększenie skali odwzorowania obiektywu jest jego odwrotne zamocowanie do korpusu aparatu za pomocą specjalnych pierścieni, dzięki temu zyskujemy bardzo dużą skalę odwzorowania (tym większą im mniejsza jest ogniskowa obiektywu!). Rozwiązanie to, mimo licznych zalet ma też poważną wadę – brak automatyki przysłony! Przy makrofotografii głębia ostrości jest bardzo mała, często więc zachodzi potrzeba przymknięcia przysłony, a przy pierścieniach odwrotnego mocowania nie ma o tym mowy! Można oczywiście  przed odłączeniem “automatycznego” obiektywu od aparatu ustawić żądaną przysłonę, wcisnąć przycisk podglądu głębi ostrości, odkręcić obiektyw – przysłona pozostanie w ustalonej pozycji – i wtedy zamocować obiektyw odwrotnie. To dobry sposób, ale też ma znaczną wadę – przez mocniej przymknięty obiektyw trudno coś zobaczyć, nie mówiąc o ustawianiu ostrości – udaje się to tylko w ostrym słońcu lub przy użyciu silnego światła sztucznego!

Powyżej opisanych wad możemy uniknąć przerabiając obiektyw, tak by przenieść automatykę przysłony przy odwrotnym mocowaniu! Ceny obiektywów kitowych są bezczelnie niskie, szczególnie na rynku wtórnym, a egzemplarze z uszkodzonym autofokusem (a takie do przeróbki świetnie się nadają) są jeszcze tańsze, więc możemy bez większego strachu że stracimy fortunę jeśli coś pójdzie nie tak przejść do działania:

Małym śrubokrętem krzyżowym (Philips O, PHO – informacja dla znawców śrubokrętów ) odkręcamy 4 śrubki znajdujące się po stronie mocowania obiektywu:

[UWAGA: wszystkie zdjęcia można powiększyć klikając je!]

Następnie odkręcamy dwie śrubki mocujące kostkę ze stykami:

Delikatnie zdejmujemy mocowanie obiektywu i odczepiamy tasiemkę przymocowaną do płytki elektroniki wyciągając ją po prostu z gniazdka na płytce:

Dalej odcinamy tasiemkę łączącą płytkę elektroniki obiektywu z kostką stykową – można też oczywiście ją wylutować, ale ja byłem na to zbyt leniwy :

Zakrywamy płytkę elektroniki i resztę obiektywu aby się nie kurzył i żeby nic do niego nie wpadło np podczas lutowania:

Dalej potrzebujemy taśmy z siedmioma przewodami długości ok. 25 cm, możemy ją zrobić n.p z taśmy od napędu dyskietek lub dysków PATA, albo kupić w sklepie dla elektroników!

Końcówki taśmy obieramy z izolacji i cynujemy:

Lutujemy taśmę do styków w obiektywie:

Następnie w obudowie obiektywu wycinamy wgłębienie szerokości i grubości naszej tasimy:

Dalej potrzebujemy zaślepki obiektywu (tej którą zakłada się od strony mocowania) i wycinamy w nim duży, okrągły otwór – ja “wyciąłem” za pomocą spinacza wyprostowanego, trzymanego obcęgami i podgrzewanego nad kuchenką gazową (można oczywiście wyciąć otwór np. piłką) Zaślepki Canona mają fabrycznie narysowane kółko, wzdłuż którego możemy ciąć

Z drugiej strony dekielka wycinamy też wgłębienie szerokości i grubości naszej taśmy z przewodami:

Wcześniej odkręcone mocowanie obiektywu wokół otworów po śrubach ma wystające, okrągłe jakby podkładki:

Ścieramy je na papierze ściernym i obcinamy merdającą się w mocowaniu obiektywu tasiemkę:

Lutujemy siedmioprzewodową taśmę do kostki stykowej:

Następnie przykręcamy kostkę do mocowania obiektywu. Możemy teras sprawdzić, czy wszystkie nasze luty są w porządku i czy nic nie zepsuliśmy – w tym celu mocujemy mocowanie obiektywu z kostką do aparatu i patrzymy czy aparat “widzi” obiektyw:

Dalej potrzebujemy pierścienia odwrotnego mocowania o średnicy 67mm oraz kleju, najlepiej epoksydowego, ja użyłem “Distal Rapid”. Klej mieszamy wg wskazań producenta i smarujemy nim brzeg pierścienia:

Klejem smarujemy też taśmę i wgłębienie w którym ma się ona zmieścić:

Elektronikę możemy dla estetyki przykryć np. czarnym papierem, albo np. – tak jak ja – dyskiem magnetycznym ze znalezionej w skrzyni z narzędziami starej dyskietki 3,5 cala

Na pierścień odwrotnego mocowania zakładamy zaślepkę i przyklejamy do krawędzi obiektywu, po stronie elektroniki. Pierścień o średnicy 67mm akurat dokładnie dotyka krawędzi obudowy obiektywu, więc da się go pewnie przykleić! Dzięki niemu będzie można zaślepki obiektywu używać jako dekielka

Obracamy obiektyw tak, by stał na dopiero co przyklejonym elemencie, gwintem mocowania filtrów do góry, a następnie smarujemy obficie krawędź zaślepki z otworem:

I sklejamy z mocowaniem obiektywu. Następnie smarujemy klejem zaślepkę po drugiej stronie -  jak na zdjęciu poniżej:

Składamy wszystko do kupy:

Jeśli mamy po obu stronach zamocowane zaślepki, możemy lekko ścisnąć obiektyw ściskiem stolarskim i zaczekać, aż klej zwiąże:

I to wszystko! Mamy obiektyw makro dający świetną skalę odwzorowania i mający automatyczną przysłonę! Oczywiście w obiektywie wyłączamy autofocus i stabilizację obrazu!
A tak wygląda obiektyw w pełnej krasie, tutaj z Canonem 350d:

A oto przykładowe zdjęcia pokazujące skalę odwzorowania obrazu w porównaniu do zwykłego, nieprzerobionego obiektywu kitowego (żadne z poniższych zdjęć nie było “cropowane” – kadrowane na komputerze):

Kit:

Po przeróbce:

Kit:

Po przeróbce:

I to by było chyba na tyle dziś:)

Pozdrawiam!

Łada Niva ledwo daje sobie radę, nie jedziemy szybko ale teren jest bardzo ciężki, cały czas muszę pamiętać o słowach kierowcy, by trzymać zęby zaciśnięte, bo inaczej mogę je stracić na wybojach. Mam tylko nadzieję, że sprzęt to wytrzyma, nie chcę zawieść redakcji.
Po kilku godzinach morderczej jazdy w końcu zjeżdżamy z krajowej “ósemki” * na leśną drogę. W końcu mogę odetchnąć. Jedziemy jeszcze kilka kilometrów gdy nagle kierowca zatrzymuje samochód i mówi, że dalej nie pojedzie, okazało się, że o 18 jest na “dwójce”* benefis Ryszarda Peji i musi zdążyć. No cóż, mus to mus. Sprzęt na plecy i dalej w drogę, żebym tylko nie zabłądził.

W końcu staję przed stalową bramą.

Nie zdążyłem nawet zdjąć plecaka, gdy z lasku po drugiej stronie bramy wyłonił się z lasu nieduży niedźwiedź, całkiem zwyczajny, gdyby nie fakt że jechał na rowerze. Stanąłem jak wryty – co okazało się znakomitą taktyką, ponieważ po kilku chwilach i paruset metrach niedźwiedź okazał się zwykłym żołnierzem przyodzianym w imponujące futro!
- To Pan? – spytał z wnikliwością na jaką stać tylko mundurowych
- Chyba tak – odpowiedziałem
- Proszę za mną
Po piętnastu minutach, żołnierz wrócił i powtórzyliśmy wcześniejszy dialog, z tą różnicą, że po “Proszę za mną” żołnierz otworzył mi bramę.

Budynek jednostki nie przypominał zwyczajnych zabudowań koszarowych, niskich betonowych, z małymi oknami. Wręcz przeciwnie, przypominał coś co kiedyś stało w Biskupinie: drewniana, otoczona fosą i palisadą konstrukcja bardziej nadawała by się na stodołę Mieszka Pierwszego niż na budynek najnowocześniejszej jednostki wojskowej na świecie.
- Przypomina to bardziej stodołę niż na budynek najnowocześniejszej jednostki wojskowej na świecie, nie? – spytał wielki żołnierz który pojawił się koło mnie nie wiadomo skąd.
- To zależy

* ze względu na konieczność zachowania tajemnicy nazwy miejsc i bohaterów zostały zmienione.

Tak właśnie zaczynała się opowieść o jednostce bez facebooka. Przeczytawszy kilka razy powyższy fragment uznałem, że dawka grafomaństwa została tutaj niestety przekroczona i postanowiłem, że nie dokończę historii i pogrążyłem się w smutku i rozpaczy na długie miesiące!