Comments on: Po chwilowej nieobecności! http://www.mlodedrwale.pl/2008/12/22/po-chwilowej-nieobecnosci/ arcyciekawy i przewspaniały blog o wszystkim Sat, 31 Dec 2011 15:53:42 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.2.1 By: wuj nat http://www.mlodedrwale.pl/2008/12/22/po-chwilowej-nieobecnosci/comment-page-1/#comment-277 wuj nat Thu, 26 Feb 2009 14:23:37 +0000 http://www.mlodedrwale.pl/?p=33#comment-277 dzien dobry, mniej kwieciscie i objetosciowo stanowczo nedzniej niz szanowny kolega Kerunk, zaznaczam niniejszym, ze z wielko radoscio przyjelem reaktywacje mlodychdrwalow! pozdrowienia ze z Czech, ojczyzny Dabrowki, kolezanki Mieszka I z trzeciej klasy podstawowki. i tym skromnym rymem zakanczam, wuj nat. dzien dobry,

mniej kwieciscie i objetosciowo stanowczo nedzniej niz
szanowny kolega Kerunk, zaznaczam niniejszym, ze z
wielko radoscio przyjelem reaktywacje mlodychdrwalow!

pozdrowienia ze z Czech, ojczyzny Dabrowki,
kolezanki Mieszka I z trzeciej klasy podstawowki.

i tym skromnym rymem zakanczam,

wuj nat.

]]> By: kerunk http://www.mlodedrwale.pl/2008/12/22/po-chwilowej-nieobecnosci/comment-page-1/#comment-260 kerunk Wed, 31 Dec 2008 03:15:03 +0000 http://www.mlodedrwale.pl/?p=33#comment-260 Czyż może być coś wspanialszego niż powrót do cybernetycznej przestrzeni człowieka tak wielkiego formatu, wytrawnego fechmistrza słowa i obrazu, współczesnego Leonarda di Caprio ? Nie sądzę, dlatego też z wielką radością przyjąłem nowinę o tym zdarzeniu. I niechybnie nie ja jeden. Powiedzmy sobie szczerze: dziś, gdy Internet przypomina zardzewiałe wiadro z gnijącą gnojówką, ożywcze tchnienie mistrza tej miary jest potrzebne jak przysłowiowej kani dżdż. I choć ciemne i puste dni bez nowych wpisów dłużyły się w nieskończoność - warto było czekać, by zobaczyć to, co widać. A widać, co się zowie: mistrzowskie opanowanie warsztatu, wielopłaszczyznowe odniesienia do całokształtu kultury, niebanalną tematykę i tę niepowtarzalną, nieuchwytną iskierkę talentu, która w duszach odbiorców płonie pełnym ogniem całkowitego zauroczenia ! Jako wieloletni koneser sztuki przez wszystkie duże litery wiem co mówię, a mówię mianowicie, że mamy tu do czynienia z twórcą niezwykłej wagi - obserwujemy nie tylko wielkiej maestrii maga współczesnej techniki, ale przede wszystkim człowieka wrażliwego na najbardziej fundamentalne tematy nurtujące człowieka od mitycznych prapoczątków cywilizacji. Bo cóż jest bardziej człowiecze niż grzyb ? Owszem, stada wąskorozumnych durniów widzą w nim tylko roślinę, w najlepszym wypadku wykwintną przekąskę czy potencjalny preparat do wytrucia buszujących na poddaszu kun, lecz znawcy, a przecież to do nich własnie powyższe dzieło jest adresowane, oni bezbłędnie wyczują tu paralelę ludzkiego losu ! Tajemniczy fungus, wywodzący się z natury i nią otoczony, lecz pnący się dziko w przestworza, aby wydobyć się z nawożonej zwierzęcymi odchodami ziemi i sięgnąć kapeluszem absolutu - toż to każdy z nas ! Omnis fungus est ! - krzyczy do nas wolski geniusz i głos ten zalewa nas niczym halogen w ciemnym lesie, powodując ekstatyczny błogostan obezwładniającej prawdy. I teraz, niczym gotyckie katedry na akermańskim stepie, jawią się nam niezauważone dotąd odniesienia. Ńasze życie jest krótkie niczym życie grzyba, tak krótkie, że czasem powątpiewamy w ogóle w jego rzeczywistość, stąd też dramatyczne pytanie "dead or alive". Uwydatnione słowo "Wanted" pokazuje, jak wielka jest potrzeba odpowiedzi. Twórca przestrzega jednak, że zbłądzą ci, którzy łakną dóbr materialnych - nagroda dla poszukujących ma wartość najwyższą, choć jest pzecież bezcenna. Marnośc ludzkiej egzystencji zaklęta w wyrafinowaną formę sztuki - oto niedościgły parnas, na który udało się wspiąć Autorowi tego dzieła ! Podobną sytuację obserwujemy w przypadku drugiego obrazu - ascetyzm formalny niesie ze sobą nieprzeniknione bogactwo treści, nieprzeniknione w takim stopniu, że jego ramowy opis musiałby zająć obszerne tomy, pozostaje więc sucho stwierdzić, że również i tu mamy do czynienia ze skończonym arcydziełem. Zresztą trudności opisowe są tu jak najbardziej naturalne - wszak żadne słowa, nawet niemieckie dwunastosylabowce, nie są w stanie oddać nawet ułamka promila siły wyrazu powyższych tworów, nie pozostaje nam więc nic innego jak pochylić w milczeniu głowy i kornie podziwiać prześwietnego wirtuoza myśli, który niczym mocarny Ursus, po raz kolejny przeorał skostniały i płaski świat sztuki współczesnej. Czyż może być coś wspanialszego niż powrót do cybernetycznej przestrzeni człowieka tak wielkiego formatu, wytrawnego fechmistrza słowa i obrazu, współczesnego Leonarda di Caprio ? Nie sądzę, dlatego też z wielką radością przyjąłem nowinę o tym zdarzeniu. I niechybnie nie ja jeden. Powiedzmy sobie szczerze: dziś, gdy Internet przypomina zardzewiałe wiadro z gnijącą gnojówką, ożywcze tchnienie mistrza tej miary jest potrzebne jak przysłowiowej kani dżdż. I choć ciemne i puste dni bez nowych wpisów dłużyły się w nieskończoność – warto było czekać, by zobaczyć to, co widać.
A widać, co się zowie: mistrzowskie opanowanie warsztatu, wielopłaszczyznowe odniesienia do całokształtu kultury, niebanalną tematykę i tę niepowtarzalną, nieuchwytną iskierkę talentu, która w duszach odbiorców płonie pełnym ogniem całkowitego zauroczenia ! Jako wieloletni koneser sztuki przez wszystkie duże litery wiem co mówię, a mówię mianowicie, że mamy tu do czynienia z twórcą niezwykłej wagi – obserwujemy nie tylko wielkiej maestrii maga współczesnej techniki, ale przede wszystkim człowieka wrażliwego na najbardziej fundamentalne tematy nurtujące człowieka od mitycznych prapoczątków cywilizacji.
Bo cóż jest bardziej człowiecze niż grzyb ? Owszem, stada wąskorozumnych durniów widzą w nim tylko roślinę, w najlepszym wypadku wykwintną przekąskę czy potencjalny preparat do wytrucia buszujących na poddaszu kun, lecz znawcy, a przecież to do nich własnie powyższe dzieło jest adresowane, oni bezbłędnie wyczują tu paralelę ludzkiego losu ! Tajemniczy fungus, wywodzący się z natury i nią otoczony, lecz pnący się dziko w przestworza, aby wydobyć się z nawożonej zwierzęcymi odchodami ziemi i sięgnąć kapeluszem absolutu – toż to każdy z nas ! Omnis fungus est ! – krzyczy do nas wolski geniusz i głos ten zalewa nas niczym halogen w ciemnym lesie, powodując ekstatyczny błogostan obezwładniającej prawdy. I teraz, niczym gotyckie katedry na akermańskim stepie, jawią się nam niezauważone dotąd odniesienia. Ńasze życie jest krótkie niczym życie grzyba, tak krótkie, że czasem powątpiewamy w ogóle w jego rzeczywistość, stąd też dramatyczne pytanie “dead or alive”. Uwydatnione słowo “Wanted” pokazuje, jak wielka jest potrzeba odpowiedzi. Twórca przestrzega jednak, że zbłądzą ci, którzy łakną dóbr materialnych – nagroda dla poszukujących ma wartość najwyższą, choć jest pzecież bezcenna. Marnośc ludzkiej egzystencji zaklęta w wyrafinowaną formę sztuki – oto niedościgły parnas, na który udało się wspiąć Autorowi tego dzieła !
Podobną sytuację obserwujemy w przypadku drugiego obrazu – ascetyzm formalny niesie ze sobą nieprzeniknione bogactwo treści, nieprzeniknione w takim stopniu, że jego ramowy opis musiałby zająć obszerne tomy, pozostaje więc sucho stwierdzić, że również i tu mamy do czynienia ze skończonym arcydziełem.
Zresztą trudności opisowe są tu jak najbardziej naturalne – wszak żadne słowa, nawet niemieckie dwunastosylabowce, nie są w stanie oddać nawet ułamka promila siły wyrazu powyższych tworów, nie pozostaje nam więc nic innego jak pochylić w milczeniu głowy i kornie podziwiać prześwietnego wirtuoza myśli, który niczym mocarny Ursus, po raz kolejny przeorał skostniały i płaski świat sztuki współczesnej.

]]>